شکستم:

       درناباوری    بی فریاد

تادلگیرنشود

             سکوت

جشنی به پاس میلاد دلشدگان برپاست

بامرصّع پیاله

              خون دیدگان حوّا

بایدنوشید

          باید گل افشاند

من نیز

       ازتکرارمی آیم

                   باانبوه سپیدی

                               ازسیاهی گیسوان

زنجیردستانم

          زنگوله ی گهواره ی کودکانیست

که بی اراده

         ازین موج تکرارمی گذرند!

مرا چگونه می شناسد؟

                       او...که همزادم نیست

وقانون می نگارد

زمان درمن ودورازمن است

باغربت روزهای تاول زده.

   

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 11:19 توسط پروشات| |