بیا که بنشینیم

وازدریچه ببینیم باغ راباهم

که خسته ازتنگنای کوچه باغ می گذرد

وآهوی غم را چگونه درمسیربادبه حرکت در می آورد

ببین چه باحسرت به تنهایی دلم نگاه می کند

کوله بارش سنگین است

راه تاخانه اش دور

چشم های اورا می نگرم

                                             از شکاف آسمان نیلگون

                                        باید تماشاکرد باغ را

                                         باید تماشا کرد راه را...

                                                                                              (سمانه بهاری)

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 17:38 توسط پروشات| |